Bitcoin was in 2010 een stuk minder makkelijk te gebruiken dan nu. In principe kun je tegenwoordig met een enkele app of zelfs een enkel papiertje je bitcoin veiliger opslaan dan toen.

Er waren in deze tijd nog geen seed phrases of simpele manieren om een wallet te herstellen. Bitcoin adressen werden toen opgeslagen in een enkel bestandje genaamd ‘wallet.dat’. Als je het kwijt bent, dan is het weg.

Je kunt tal van voorbeelden bedenken waarop zo’n bestand kwijt kan raken: je vergeet uberhaupt dat je deze veilig moet opslaan, of je harde schijf of USB-stick geeft een foutmelding.

Lees ook: Bitcoin opslaan: 5 tips van een privacy expert

Verloren bitcoin

Stone Man kocht 9.000 BTC bij een van de aanwezige beurzen. Het geld liet hij sturen naar zijn bitcoin client. Het wallet.dat-bestand werd opgeslagen en verzond 1 BTC naar zijn persoonlijke bitcoin adres. Daarna zette hij zijn computer uit.

Het Linuxsysteem van Stone Man werd gelanceerd vanaf een CD in plaats van een harde schijf. Alle data ging verloren toen de computer werd uitgezet.

De ene bitcoin kon Stone Man netjes terugvinden na het herstellen van de wallet.dat, maar de andere 8.999 BTC stond op een niet te bereiken adres. Dat bestand was immers netjes met een back-up opgeslagen.

Hier komt de clue van het verhaal: na elke transactie genereerde de software een nieuw adres. Met het oude .dat-bestand kon hij nog wel bij zijn schamele ene bitcoin, maar niet meer bij die duizenden andere. Daar was immers het nieuwe bestand voor nodig dat niet meer bestond.

Het originele bericht van Stone Man op BitcoinTalk in 2010

Bitcoin adres

Wil je het adres met de oude bitcoin in volle glorie zelf bekijken? Dan kan dat bijvoorbeeld via blockchain.com. Het adres bevat inmiddels zelfs een beetje meer bitcoin dan toen Stone Man de toegang tot zijn (toekomstige) fortuin verloor.